Ik heb geen honger. Ik heb broodjes bij me, maar ik heb echt geen honger. Heb ik al zoveel vast voedsel gegeten dan vandaag, kun je je dan afvragen. Nee, dat heb ik niet, helemaal niet zelfs. Maar ik zou zelfs geen visburger van mcdonalds weg kunnen krijgen nu en ook geen pizza.

Het is zeven uur en ik zit nog op de uni om een of andere stomme statistiekopdracht te maken wat echt niet leuk is. Ik verpest eigenlijk alles waar ik mee bezig ben. Ik voel me ontzettend onaantrekkelijk vandaag en ik wil gewoon in bed liggen maar ik heb al geslapen tot half vier vanmiddag, wat betekent dat ik niet alleen door een mogelijk verplicht werkcollege tekstanalyse heb heengeslapen, maar me ook heb verslapen voor het hoorcollege statistiek, want dat begon om half vier. Het wordt steeds erger maar ik kan het niet veranderen.

Ik heb nog dertig euro over totdat ik weer studiefinanciering heb wat nog best veel lijkt, maar wat eigenlijk niet veel is als je bedenkt dat dat geld eigenlijk op mijn spaarrekening had moeten staan omdat het geleend is van de ib-groep, en ik kan het dus niet uitgeven terwijl dingen kopen een van de weinige dingen is waar ik blij van word.
Bah.

“Jeetje wat zitten deze stoelen kut zeg, ze zouden hier echt andere stoelen neer moeten zetten.”
Twee weken later kom ik thuis en is een van die stoelen kapot.

“Er vallen nooit colleges uit bij jou of wel?”
“Nope, is nog nooit gebeurd, er is serieus nog nooit iets gecancelled doordat een docent ziek is ofzo.”
De volgende dag heb ik een mail dat statistiek dinsdagochtend niet doorgaat vanwege ziekte van de docent en dat het college van donderdagmiddag misschien ook gecancelled wordt.

Seriously, what’s happening?!

En dan nog iets weirds: voor statistiek moest ik me inschrijven bij een groepje om mee samen te werken, en ik koos het groepje van R.E. de Vries. Toen bleek dat ze Roos heet. Roos E. de Vries dus. Ze studeert Nederlands.
Ik zie een verband met een zekere homie die zichzelf James E. de Vries noemt maar eigenlijk Rosa heet en een jaar Nederlands heeft gestudeerd.

Toen was ik echt extreem geïrriteerd.

En toen had ik gespreksanalyse en dat was oké, op zich maar ik ergerde me eigenlijk nog wat meer want het lijkt PRECIES op vlootschouw! En ik haatte vlootschouw! ugh. Maar m’n groepje is wel oké in elk geval, dus dat scheelt weer.
Maar wat is het lekker slecht geregeld zeg, jezus. We moeten 20 minuten aan gesprek opnemen, minimaal 2 en maximaal 5 deelnemers. Er zijn opnameapparaten beschikbaar maar eigenlijk zijn die niet beschikbaar want ze zijn allemaal uitgeleend JA OEHOE LEKKER HANDIG en ik kan m’n telefoon op zich wel gebruiken, maar dan kan ik het niet uploaden op m’n computer en dat moet natuurlijk wel… argh -___-’ dan maar met de laptop? maar dan moet ik die weer meesjouwen.

Nu haat ik de VU wel – ik haat ze omdat ze niet genoeg computers hebben, omdat het annoying is als je samenwerkt met mensen van sociale wetenschappen want dan kun je niet op een letterenpc want daar kunnen zij niet inloggen en je kunt niet op een fsw pc want daar kun jij zelf niet inloggen, en het is annoying dat ze niet genoeg opnameapparatuur hebben. Houd daar dan rekening mee, sukkels. Of zet gewoon materiaal op blackboard wat we kunnen bestuderen ofzo. bah. En ik woon alleen, hoe moet ik nou weer een gesprek gaan opnemen met minimaal 2 deelnemers :’) ik praat zeer graag tegen mezelf en ik praat continu hardop en houd een grote monoloog (vooral als ik iets kwijt ben), maar dat telt natuurlijk niet als een gesprek. Ik moet echt maar eens gaan oefenen met stemmetjes doen.

Het is goed dat ik mijn pc weer heb. Morgen, of eigenlijk vannacht om 12 uur, is het 1 november en dan begint NaNoWriMo! National Novel Writing Month en ik doe mee en ik ga in 30 dagen 50.000 woorden schrijven, wat 1667 woorden per dag is en ik heb geen idee of het lukt maar ik ga er heel erg hard mijn best voor doen en het hebben van een laptop vergemakkelijkt dit natuurlijk enigszins. Ik hoop dat ik het red en dat het lukt want dat zou keigaaf zijn en ik ga het écht proberen en ik heb al een idee en ik kriebelde steeds om daarover te gaan schrijven maar dat kon natuurlijk steeds nog niet want dat is niet eerlijk maar vanavond dus lekker wel, om 12 uur.

Oh en ik moet nog even zeggen dat ik echt een TYFUSHEKEL HEB AAN DE NIEUWE MESSENGER, WAT EEN FOKKING LELIJK DING, ZELFS IK ZOU EEN MOOIERE EN EFFICIENTERE MESSENGER KUNNEN ONTWERPEN EN IK BEN EEN ONCREATIEVE NOOB, FOK JOU MSN.

Ik liep vanaf het station in de stad van mijn ouders naar het huis van mijn ouders. Ik liep tussen de bomen door langs de slotgracht en er lagen bladeren over heel het pad, en ze waren eigenlijk bruin maar ze leken goud door de zon. Het was koud, maar de zon maakte het fijn. Ik had een gelukkig moment toen ik daar liep. Ik sleepte mijn trolley achter me aan, ik voelde me weer net de kofferjongen uit Made (er was bij Made ooit eens een aflevering over een jongen die een koffer op wieltjes had als schooltas, hij nam deze echt overal mee naar toe en hij had hem zelfs een naam gegeven. Op de momenten dat ik de hele dag met mijn trolley sjouw voel ik me net zoals deze jongen) en ik luisterde naar The Killers. Ik passeerde een paar vrouwen die hun honden aan het uitlaten waren, en op dat moment werd mijn rust verstoord.

Een van de honden, een heel grote, begon hard te blaffen en begon te rukken aan de lijn en hij sprong bovenop mijn trolley. Hij viel mijn trolley aan! En de vrouw trok aan de lijn maar het hielp niet en toen hing ze er met heel haar gewicht aan en gaf de hond eindelijk toe en sprong hij van mijn koffer af. “Sorry,” zei de vrouw toen, “hij denkt dat het een hond is.”

Ik heb er de rest van de weg naar huis (die vijf minuten duurde, maar oké) hardop om gelachen. Hij denkt dat het een hond is :’)

Ik neem nooit van mijn leven een hond – ze zijn werkelijk achterlijk.

Vandaag was trouwens niet saai. Rond een uur of twee ging ik naar de uni, ik moest namelijk een opdracht maken voor tekstanalyse. Ik ging naar de VU-boekhandel om te vragen of het teksanalyseboek al binnen was, want dat zou vanmiddag binnenkomen. Maar nee, zei de medewerker, het komt morgen pas. Toen bedacht ik dat er natuurlijk een exemplaar van dit boek beschikbaar moest zijn op de studiezaal en dat dat niet uitgeleend werd, rende ik naar dus op de elfde verdieping, waar ik erachterkwam dat ik eigenlijk op de twaalfde moest zijn, zocht ik in de CIW-kast maar vond ik niks. Ik zocht het boek op in de computer maar het was uitgeleend. Uitgeleend! Toen had ik een crisis, want ik moest binnen zeven uur een moeilijke opdracht waar ik niks van snapte zien te maken zonder het tekstboek. Ik zocht op selexyz.nl, en concludeerde dat het boek in Leeuwarden was, in Nijmegen, in Rotterdam en in Utrecht. Op dat moment was ik al bijna in tranen want ik had helemaal geen hoop meer, ik was er echt van overtuigd dat ik de opdracht noooit meer af zou krijgen. Ik ging naar station Zuid en pakte de eerste trein naar Utrecht, waar ik op zoek moest naar Selexyz en dat was kut want ik verdwaal altijd in Utrecht, het station zit ontzettend onlogisch in elkaar en de stad ook, maar uiteindelijk vond ik het en uiteindelijk vond ik daar, met de hulp van twee medewerkers, het boek. Toen moest ik weer snel terug naar het station, weer terug met de trein, weer vanaf Zuid naar de VU, waar ik een computer opzocht en de opdracht ging maken. En nu is hij af. Ik heb het op zich nog vrij snel gedaan, maar het is ronduit CRAP. Echt hoor. Je krijgt er niet echt specifiek echt een cijfer voor, het is meer 50-50: 50% is je tentamen, 50% is je portfolio met gemaakte opdrachten. Gelukkig komen hierna nog zo’n 5 opdrachten, dus ik heb nog kansen genoeg om dit miserabele ding te compenseren.

Mijn ipod is het aan het begeven, hij loopt steeds vaker vast en de bovenkant is aan het kapotgaan dus dat is niet zo fijn want daardoor weigert hij op Hold te gaan of weigert hij om ervanaf te komen en ik kan hem ook niet meer syncen want dat wilde mijn computer niet, maar dat zou natuurlijk ook aan mijn computer kunnen liggen want die heeft echt serious issues met z’n harde schijf. Ik vrees dus dat ik binnenkort een nieuwe zal moeten kopen, wat misschien niet zo erg is ook want het zou wel tof zijn om een paarse ipod te hebben en het zou al helemaal tof zijn om 8GB te hebben want ik heb echt niet genoeg aan 4GB.

Anyway. Ik mis mijn internet echt heel erg en ik lees nu, ik herinner me een titel, Julie&Julia, wat volgens mij een erg goede film is want ik zag de trailer in Londen en ik dacht, ‘volgens mij is dit een leuke film’, maar het boek is niet zo heel erg tof. Er staan echt teveel beschrijvingen in van eten en er wordt me te uitgebreid beschreven hoe je dingen moet bereiden en aangezien het allemaal ook vooral over vlees gaat vind ik dat echt niet zo leuk om te lezen. Maar misschien denk ik op het einde opeens ‘ja!’ en besluit ik dan dat het een heel goed boek was, misschien moet ik er gewoon nog even in komen (ik ben op pagina 127 van de, eh, 300?).
Maandag las ik Of hoe waarom van Hanna Bervoets, wat ik al wilde lezen sinds ik er een fragment uit las, omdat ik het fragment fascinerend vond. Het boek was ook fascinerend. Ik heb het eigenlijk in een ruk uitgelezen en het einde was echt verrassend en dat had ik niet voorspeld en toen dacht ik ‘hmmm’ en vond ik het boek iets minder maar eigenlijk was dat ook wel weer geniaal dus ik weet nog niet zo wat ik van de onthulling op het einde vond. Ik moest wel hardop lachen om het boek af en toe (dat is Julie&Julia nog niet gelukt) en eigenlijk is dat een heel goed teken.
Als Julie&Julia eindelijk uit is ga ik beginnen aan Everything is Illuminated, maar eigenlijk moet ik eerst nog drie hoofdstukken voor statistiek lezen, over SPSS.

Dat statistiek is trouwens ook een geval apart zeg. Je moet elke week een opdracht inleveren, deadline: vrijdag 17:00 LEKKER HANDIG, en je krijgt een bonuspunt als je alle opdrachten hebt ingeleverd, maar je krijgt een punt aftrek voor elke deadline die je hebt gemist, een beetje vreemd, non? En je moet de opdrachten in tweetallen doen en dat vind ik niet zo leuk want daar houd ik niet zo van, en ik vind groepjes maken altijd awkward. Ik word er echt een beetje gek van, want dit is al het vijfde vak dit jaar waar ik voor in een groepje moet werken. Het vijfde!!! Echt man, wat doe ik voor opleiding, ik word gek van al dat groepjeswerk en dat groepjessamenstellen en dat gemail over en weer steeds, dat is helemaal niet leuk. Opdrachten zijn echt niet leuk, en zeker niet als je geen computer hebt, want hoe en wanneer moet ik die opdracht voor statistiek nou maken?! Vrijdagochtend zeker, pfff…

Nu moet ik even inschrijfformulieren gaan printen, dat had ik eigenlijk al gedaan maar ik had er per ongeluk koffie overheen gegooid dus nu moet het nog een keer en daarna moet ik rennen naar de tram want ik moet nog naar de supermarkt want ik heb bijna niks in huis, en niks, dat is een beetje kaal. Ik hoop dat de Albert Heijn aan de Stadionweg nog brood heeft.

Ik heb geen schone onderbroeken meer. Ik verlang naar het huis van mijn ouders. Dan kan ik een schone onderbroek aan doen <3 Ik vond wel nog een paar schone sokken in mijn koffer en daar ben ik wel heeeeel erg blij mee. Ik zie zo op tegen morgen, ik bedoel, ik zie op tegen het tentamen waar ik over zes uur mee bezig ben oeiiii.

En ik ben ZO BANG dat ik door het tentamen heenslaap, ik kan namelijk in slaap vallen ergens in de nacht en dan in een ruk doorslapen tot drie uur 's middags aiii… pfffff okay time to sleep, ik gun mezelf twee uur slaap en dan ga ik bezig met "privacy and liberty" en "consequences of borders" en "internet, journalistiek en de publieke sfeer" en "een digitale cultuur" en "het vinden van informatie" en "digitale communicatie in gesproken taal" maar dat laatste hoofdstuk kan ik op zich wel dromen want ik heb vorig jaar een essay geschreven over virtuele shit, waardoor iedereen dacht dat ik een freak was die dag en nacht Second Life speelde. Ik ben dag en nacht online. Ik speel geen Second Life. En toch. Ik ben zo hard de nerd van mijn studie.

Welterusten.

als somberheid, maar niet
per se. Je hoeft niet alles
in mineur te zingen. Je doet
de dingen met je beste been

vooruit. Aan donker zit altijd
een kant die glanst zoals
de natte straat. Het heet ook
hondenweer voor iets.

Is het niet grappig dat je
je evenwicht verliest bij het
schudden van je vacht.
Je weet dat oefenen niet

bij het leven hoort. Alles is
altijd voor echt. Je moet
de straat op en verdrinken,
je borstzak brandend van

het kaartje voor een stoel
dicht bij de dirigent. Hij
wijst je met het tillen van zijn
handen op het belang van

het moment

- Bart Moeyaert

fieeeuw.